Ok, het is een beetje schaamteloos gepikt van Said the Gramophone, ik weet het. Maar toch was het een aardige denkoefening: welke singles en welke nummers hebben dit 2006 gekruid? In willekeurige volgorde(één eindejaarslijstje was al moeite genoeg, danku)
* The Strokes - Juicebox:
Het jaar was nog niet goed begonnen, en we zaten al met die meebruller in ons hoofd. Die doordringende baslijn, de gitaren die elkaar de loef proberen af te steken, en met “Why don’t you come over here/we’ve got a city to love” een heerlijk refrein. Eigenlijk is Vision of Division, met die heerlijk bekvechtende gitaren nog beter, maar we houden het bij deze. Ik ben namelijk een sucker voor aanstekelijke meezingers, dat is een ding dat zeker is. En zelfs maanden later blijken ze nog te werken. Dat is ook zeker.
* The Kooks - Naive:
Ik weet het, heiligschennis! We hebben hem tot vervelens toe in onze strot geramd gekregen, tot op Donna toe. En ja, elke dag acht uur bandwerk doen op een vakantiewerk, waarbij elk uur dit nummer passeert ís hersenafstotend. En ja, She Moves In Her Own Way is eigenlijk een veel betere single. En ja, de tekst is dwaas. Maar voor een geldig excuus verwijs ik u graag door naar het vorige nummer, en dezelfde uitleg over aanstekelijke meezingers. En ja, ook omdat hun optreden op Werchter geweldig was.
* The Knife - Silent Shout:
Dreigend, meeslepend en géén post-rock. Het kan wel degelijk. Hun Heartbeats was eigenlijk de perfecte ironische knipoog in de richting van de popmuziek(enkel heeft José Gonzalez ze niet goed begrepen), hun derde plaat is even wereldvreemd als dat ze goed is. En de titelsong daaruit is zo dansbaar, zo simpel, en toch zo geniaal.
* The Twilight Singers - Forty Dollars:
Hij kan niet veel misdoen, ik weet het. Maar als (anti?)drugsanthem kan dit wel tellen: “Mangy dog without a collar/buy me love for forty dollar”. Of nog “Love don’t mean a thing/but 2 a.m. and a telephone ring”. En voor de slechte verstaanders: ‘love’ is inderdaad slang voor coke. Althans, dat zeggen mijn bronnen mij, de persoonlijke banden met het drugsmilieu zijn eerder beperkt.
* Mogwai - We’re No Here:
Dreigend, meeslepend en wél post-rock. Of “Mr. Beast” een van hun beste platen is, laat ik in het midden, maar de afsluiter kan tellen: één gitaarriff, langzaam opdoemend vanuit een dreigende wolk feedback, barst na een minuut los in typische Mogwai-stijl: distorted en rauw, terwijl de feedback waanzinnige proporties aanneemt en het geheel een haast zuiverend effect krijgt. Ook tweemaal live er bal op(AB en Werchter), kan deze song netjes in het rijtje staan naast die andere kleppers als Like Herod, Mogwai Fear Satan of My Father My King. Of toch bijna.
* The Mountain Goats - Moon over Goldsboro:
De persoonlijke Ontdekking van 2006? Misschien wel. Een eenzame gitaar, een subtiele streep cello en een hartenbrekende tekst: “Walking home I was talking to you under my breath/saying things I would never say directly”. Enzovoort. De melige ik kwam boven, herfstplatentijd was aangebroken. En daar staat John Darnielles “Tallahassee”(uit 2003) toch wel hoog op het lijstje.
* Rocky Votolato - Portland is Leaving:
Als het op oeverloze melancholie aankomt, wint Rocky Votolato zeker en vast. Een plaat opbouwen rond meligheid en die dan verpakken in dezelfde clichés die Bryan Adams en Phil Collins al jaren gebruiken, is meestal geen goed idee, en bij ’s mans “Makers” pakte het ook niet echt. Maar deze song kon ondanks toch wel op een goedkeurend knikje en een zich herhalende druk op de repeat-knop rekenen. “Love’s a train wreck/you’re a mistake”. En zei er iemand dat ík soms melig was?
* The Pipettes - Pull shapes:
Bolletjesjurkjes, dwaze teksten en dito danspasjes. Maar hey, ik vond ook de Spice Girls goed! Enkel ga ik deze keer voor de bruine.
* Radiohead - Bangers and Mash:
Telt dat eigenlijk, een nummer vanop een bootleg? Anyway, in Kopenhagen deden ze was ze op Pukkelpop niét deden: Bangers and Mash spelen. Een song in de lijn van Myxomatosis en Electioneering: gitaargedreven, wild om zich heen schoppende waanzin, onsamenhangende teksten, en een loosgaande Thom Yorke. Nog steeds de favoriete Radiohead hier.
* Damien Rice - 9 Crimes:
De laatste in het rijtje, en wellicht ook de eerst voor volgend jaar. Prachtig hoe die stemmen van Rice en de verukkelijke Lisa Hannigan samensmelten, en wanneer op het einde de viool losbarst weet je’t meteen: dit is een klassieke song. Bijna hebben we spijt dat we geen kaarten hebben voor het Koninklijk Circus hebben. Bijna. Want dan beseffen we dat hij toch sowieso naar Werchter zal komen. Is het niet, Herman?
Zonet eindelijk ‘Meeting People is Easy’ gezien, de rockumentary over Radiohead. Regisseur Grant Gee levert hier een knap portret op van een band in volle groei. Radiohead was voor 1997 ’slechts’ een van de vele britpop-bands, dat weliswaar één monsterhit (Creep) en twee knappe, maar weinig verrassende albums op zijn conto had, maar voor de rest niet echt uitstak boven de andere hypes van die moment. Met ‘OK Computer’ veranderde dit compleet. Opeens zijn de vijf uit Oxfordshire wereldsterren, wordt hun album overal de hemel ingeprezen, en wil elke journalist een interview met hen.